Utanç


Akşamleyin ikindiyle yüzleşirken

Alaca deniz

Sâhile bir adam tükürmüştü

Hayat girdabından daima bitkin

Dip mantarlar devşirmişti gövdesinde

Gırtlağında gıcık, burnunda damga

Hevesleri çürüyen bir aptal

Elverir ki, ihtiyar doğmasaydı

Boş vaktini intiharlar süslüyormuş şu anlar

Yalan! Onda zaman telef olageldi çaresiz

Çirkinin tesellisi, herkes yaşlanacakmış

Seyret ve ibret al

Her birinin hikâyesi, apayrı

Sürgit çıban tarlasını besleyen bu adam benim, denebilse meğerki!

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s