Kış


Irmak kenarlarından çatlıyor

Yaş pırıltılar göz alıcı

Titreyen kolları susak kıyıya vurmuş

Gerilerde alkışlardan sağanak

Dünya dursa bulutlar dökülürdü elbette

Gökyüzüyle beraber

Göç vaktidir besbelli

Derisi lif lif soyulan ırmak kabuk bağlar

Kar usulcacık yukarı çeker durup dururken

Sırtım kar tutacak peşinden gecelerce

İlerisi kara kış

Elini ver

Avucum avucunda erisin

Dünya dursun, yine de! Beni avucunla değil, busenle kandırıver

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s