I.

Babam 1960′ta doğdu. 71 ve sonrasında 80. Babam benim yaşımdayken bir daha darbe olmuştu. Ben 11 yaşına geldiğimde 28 şubat “postmodern” darbesi diye birşey daha yapıldı ve 2007′de dünya tarihinde bir ilk gerçekleşti ve AKP hükümetine bir geceyarısı e-muhtıra şoku yaşatıldı. Askerlerin açtığı yolda, gösterdiği hedefe, durmadan yürüyeceğine adeta and içen “hukukçu” büyüklerimiz, hukuka görülmemiş bir açılım getirdi! Hukukun matematik dilinin yerine ( hukukçu arkadaşlarım, yanlışım varsa düzeltin lütfen) spakülatif bir dil ile “toplumsal mutabakat” dediler. Komikti, düşündürücüydü, ürkütücüydü. Belki kimse söylemeye cesaret edemiyordu ama bu, askeri hedef doğrultusunda yapılmış bir hukuki darbeydi. Askeri darbeler dönemi kapanmıştı.

II.

Bir ordu, eğer dıştan gelen tehlikeleri önleyecek ve dışta istediği yapacak kadar güçlü ve içte tehlike yaratmayacak kadar güçsüz ise, o ordunun temsil ettiği devlet, gerçekten büyük ve güçlü bir devlettir. Türkiye, kara kuvvetleri bakımından dünyanın önde gelen ordularından birine sahiptir.

III.

21. yüzyılda kara kuvvetleri, savaşlarda tek başına hiçbir işe yaramamaktadır. Ülkeler işgalci güçler tarafından günlerce, havadan, manevra kabiliyeti yüksek araçlarla bombalanmakta ve ardından, kara kuvvetleri zaten harab hale gelmiş ülkeleri istila etmek için devreye girmekte ve görevleri bundan sonra başlamaktadır.

IV.

İç güvenlik kara kuvvetleri ile sağlanır ve tabii ki iç kargaşa da. Herşeyin fazlası zıddına döner kaidesini hatırlayın.

V.

Şehirlerde siviller yaşar. Askerler değil. Ankara’da bu böyle değildir ama. Meclisinin (kendi iradesinin temsil edildiği yerin) Askeri binalarla çevrili olması milleti rahatsız etmektedir.

VI.

Ülkeleri siviller yönetir. Askerler değil. Türkiye’de bu böyle değildir ama. Askerler, kendi yaptıkları anayasaların kendilerine verdiği haklara dayanarak, istedikleri vakit yönetimi ele alabilmektedirler. İşlerine bu kadar karışılması, gölge iktidarlar gibi duran sivil idarecileri ve onları oraya getiren halkı rahatsız etmektedir.

VII.

Türkiye’nin birbirini besleyen iki iç sorunu vardır: Terör sorunu ve asker sorunu. Bu yazı zaten asker sorununu ele aldığı için terör sorunuyla bitiriyoruz.

VIII.

Düzenli ve büyük ordular, küçük ve hareket halindeki, yerleri ve sayıları dahi bilinemeyen, her an her yerden çıkabilen guruplarla başa çıkamaz. Yüzyıldır süregelen Rus-Çeçen savaşını hatırlayın.

Güneş batarken Kur’an sesleri dağılıyordu semaya yakupağa’dan. Rahmet damlaları damlıyordu avluya. Furkan bitti, el-fatiha…

Oturduğum bank var bir elli yıllık. Ayaklarımın altında küçük bir şehir. Karşımda saat kulesi. Selamun aleyküm. Yanıma yetmişlerinde bir amca oturuyor. Aleyküm selam. Hoş ki, rüzgâr esintisi eşliğinde bir sessizlik. Amcam dertli. Başlıyor anlatmaya. İsmini pek de anlamadığım bir yerden göçmüş buralara. Oğullarının yanına. Karısı ölünce. Diyor köy hayatı zordu be oğul tek başına, ben de göçtüm oğullarımın yanına. Biri okudu bitirdi okulu, aldı memuriyetini diyor. Amcam dertli. Üniversite okumak da yetmiyor, bir yerden tanıdık lazım diyor. Üzülüyorum üzüntüsüne.

Akşamın soğuğu yavaş yavaş çöküyor yakupağa’ya. Açık kollarım dikenleniyor. Ürperiyorum ecdad mezarları yanında. Hah çaylar da geldi. Bir of çekiyor amcam sonra götürüyor incebelliyi ağzına. İçi ısınmış olacak ki yüzüne bir tebessüm geliyor. Diyor evlad sen ne yaparsın. Okurum amcam. Hafız mısın. Yok amcam. Başım öne eğiliyor. En azından amcayı mutlu edemedik, kendimi zaten geçtim.

Allahu ekber Allahu ekber. Ya Rabbim, sen en büyüksün…

Güneş ışıkları şehri terkederken avludaki cemaat yavaş yavaş giriyor içeri. Son yudumu da döküveriyorum içime. Hadi amcam gidelim, Allah huzuruna bekliyor.

Kastamonu

Ey yar

Boşluğun maviye büründüğü

Aşk denizinde gizli

Bir çiğ damlasıyım

Bul beni ey yar

Nazlı nazlı savrulurken

Aşkın büyüsüne kapılmış

Kırda yalnız kalan goncanın

Usulca yanağına konan

Sade bir çiğ tanesiyken

Süzülüp damladığımda toprağa

Yol bulup akıntıya kapılan gönlüm

Ulaştığında engin deryaya

Bul beni ey yar

Issız okyanuslar ortasında

Lodosa yakalanmış bir gemiyim

Hırçın dalgalardan arta kalan

Ufkun mehtaba döndüğü noktada

Mavilikler ortasında yalnızım

Bul beni ey yar

Sevda katreleriyle ıslanan

Leylaklarla doğan umutların

Sonbaharın puslu bağrına

Saldığı mahzun ıtrı misali

Fırtınaya çalan karanlığın

Geceyle buluştuğu an

Sen dolu bir boşlukta

Kaybolur gözlerim

Bul beni ey yar

Boğaz’a karşı bekliyorum
Ey vuslat bit artık!

Güneş batarken elime aldığım kalem,
dökülen yaşlarla ıslak.
Bir esintinin bıraktığı matem,
kaybolan eylemimi hatırlatıyor: yaşamak.

Dalgaların ayaklarıma çarpmasıyla irkiliyorum.
Soğuk düşlerimin sıcacık meleği,
sanki yukarıdan bakıyor bir tebessümle.
Akşam oluyor.
Ve o tebessüm bir anda kayıyor semadan.
Gömülüyorum boğaza.

Nerede kaldın ey intihar gözleri!

RAHMAN VE RAHİM ALLAH’IN ADIYLA

Kehf 109.De ki: “Eğer Rabbimin sözlerini yazmak için deniz mürekkep olsaydı, kesinlikle Rabbimin sözleri tükenmeden deniz tükenirdi, bir misli de yardımcı getirsek bile.
Kehf 110.De ki: “Ben ancak sizin gibi bir insanım, bana ancak ilahınızın bir tek ilah olduğu vahyolunuyor, onun için her kim Rabbine kavuşmayı arzu ederse, güzel bir amel işlesin ve Rabbine yaptığı ibadete hiçbir şirk karıştırmasın!”

Şu Mesut da niye gelmedi ki hala. Saat yedide orada olmam lazım. Saat altı kırk beş, hala gelmedi. Altı buçukta burada olacaktı sözde. Hem daha hiç tekrar etmedim. Gözden geçirsem iyi olurdu. Müşteriler de gelecek zamanı buluyorlar. Kapatıp gitsem mi? Ayıp olur şimdi. Neyse beş dakikalık yol gelmezse ben de kapatır çıkarım. Telefon açayım diyorum. Gerçi yirmi dakika oldu en son arayalı. Gelir diye kendimi teskin etmeye çalışıyorum. Teskinlik mahalsiz kalıyor.

Geldi ve “Ben çıkıyorum”,soruyor nereye gittiğimi. Aslında bilmesi lazım da kafası karışık, söylemiştim Bilgi Vakfı’na gideceğimi. Üstelik bu sefer talebe değil hocayım. Söylüyorum nereye gideceğimi. “Tamam” diyor dalgın olduğunu belirtiyor son cümlesini duymuyorum, yoksa kelime miydi? Çıkıyorum, çıkmakla heyecanım da çıkıyor. Bu çıkışın hezeyana dönmesinden korkuyorum. “Anlatabilecek miyim?” diyorum. Gerçi adamlar rahat, sıkmıyorlar da. “Ne var sanki altı üstü iki ayetin tefsirini(!) yapacağız.” “Neyi var bunun” diyorum. Bunlar bile beni rahatlatmaya yetmiyor. Kötü de sigara kokuyorum, rahatsız etmem inşallah. Sakız da almadım naneli falan. Binanın girişine geldim. Merdivenler ne kadar heyecan arttırıcıdır. Vucut yorulunca kalp daha titrek atıyor. Tabi binayı yapan heyecanımı düşünememiş. Asansör falan iyi olurdu. Ali Şeriati haklı, “İnsan” kitabı mıydı; “Mütahitler evler yapıyorlar ama içinde kimin oturacağını hesap etmiyorlar”. Böyle bir şeydi herhalde. Zili görüyorum geri dönüp kaçmamak için hemen zile basıyorum kimler var acep içerde, kapıyı kim açacak. Kapı açılıyor Rumeysa!! Oh diyorum(Rumeysa sınıftan arkadaşım) nasılsın falan soruyoruz birbirimize. Onu bilmem ben yalan söylüyorum ‘İyiyim’. Aslında değilim; heyecanımı ona göstermekten korkuyorum. Neden korkuyorsam zaten görecek; sadece o da değil herkes görecek(Her halde vardır on-on beş kişi). İçeri giriyorum kalabalık aman Allah’ım! Ne yapacağım ben bu kalabalığı. Sınıftan gelmişler; Yasin, Mehmet Akif. Allah! Hüseyin Ağabey de var. Selam veriyorum, erkeklerin elini sıkmaya yürüyorum titrek ellerle. Süleyman Ağabey geç kalmama takılıyor. ‘Kaçtın mı’ falan. Gülüyorum televizyonda haberler izleniyor. Gerçi sadece bir haber: Ulusta bomba patlamış. Ölmüş birileri, yaralılar da varmış. Babam arıyor, sebebini anlıyorum onlarda sanki meraklanmak için benim Ankara’da oluşumu kullanıyorlar. ‘Bir şey yok, yeni haberim oldu’ diye geçiştiriyorum. Geçiştirmem biraz da orda Kürtçe konuşmak istemememden, bir şey olacağından değil de hani yabancı bir dil ya. Babama tefsir dersi yapıyorum desem ne der acaba; ama demiyorum. Mutfağa geçip bir çay alıyorum gidip masaya oturuyorum, geçen hafta Kübra arkadaşın oturduğu yere. Burada anlatılıyor herhalde diye düşünüyorum. Aklıma M.Akif ve Yasin’in orada bulunması geliyor. “Niye geldiler ki”. Aidiyetten değil de diğerleri onları benim çağırdığımı sanacak. Kalkıp raftan “Fizilal”,” Razi”, “Elmalılı” alıyorum. Yanımda “Esbab-ı Nüzul”, “Zühayli” ve “Taberi”nin de ilgili sayfalarının fotokopileri var. Diğerlerinin de fotokopisi var ama ne bileyim böyle kitapla daha iyi olur diye düşünüyorum. Yavaş yavaş masaya geliyorlar. Bana hemen başla deseler ne yaparım acaba. Heyecanım bana neler düşündürüyor. Çantama eğiliyorum, “Diyanet Meali”ni ve “Elmalılı”yı çıkarıyorum. Notlarım var, onları da şöyle bir kontrolden sonra masaya bırakıyorum. Çantamda “Karamazov Kardeşler” kalıyor, ondan da konuşsam mı diye aklımdan geçiriyorum. Gülüyorum içten. O kadar içten ki samimiyetim görülmüyor. Süleyman Ağabey herkese bakıyor. “Artık başla istersen hocam” diyor ve kalbim kuş oluyor.

“Ben” diyorum. Besmele ile başlamadığım aklıma geliyor. Daha bir heyecanlanıyorum geçen hafta işlenen ayetlere bakıyorum, okuyorum onları ve konuma başlıyorum. “Konumuz” diyorum “Kehf suresinin 109 ve 110. ayetleri”. Sesimin titrediğini düşündükçe ya da titrememesi gerektiğini sanki daha bir titriyor. Ne zaman hor kullandım da sesim, bugün de benden öç alıyor. Biraz susuyorum bana bakıyorlar. Gözümü kaçırıyorum. “Kul lew kane’l behru…” diyorum ve başlıyorum. Mealini okuduktan sonra işin artık bana düştüğünü seziyorum. Sezişim heyecanım oluyor, biraz daha susuyorum. “Ben” diyorum “Seyyid Kutub merkezli çalıştım. Fî’zillali’l Kur’an’ı hep sevmişimdir. Hani sanki daha bugünün tefsiri. Toplumu anlıyor ve anlatabiliyor. O 109. ayet için mahdut beşer ilminin tasviri diyor. Evet insan merkezli, hani Allah’ın ilminden bahsetse de ayet bize yönelik ve bizim için örnek veriyor. Yahudiler diyor ya “bize Tevrat verildi. Onda her şeyin ilmi vardır.” Burada Allah’ın karşı çıkışını ve Yahudilerin yanlışını ortaya koyuşunu görüyoruz. Evet Allah insanı muhatap alıp doğruyu ve yanlışı insana açıklıyor. Sizin de ilminiz var ama benimkinin yanında tabiri caizse esamisi okunmaz diyor. Bize adeta bir felsefe dersi veriyor; bilgi felsefesi. Bilginin imkanı, hani güvendiğiniz müdrikeleriniz var ya onlar aslında nâkıstır. Her şeyi bilemezsiniz yoksa bana ortak mı olacaksınız diyor. Benim anladığım bu ve katkısı olacak olanlarımız varsa ben susuyorum.” diyorum.

 Bekliyorum kimsenin konuşmaması canımı sıkıyor. Hem anlattığımın beğenilmemesinden korkuyorum hem de hep benim konuşuyor olmam dolayısıyla ders sonuna kadar konuşacak olmak zorunda kalmaktan. Ben konuşursam bu ders çabuk biter, sadece bunu biliyorum. Tam 110. ayete geçecekken Süleyman Ağabey yetişiyor. Elini kaldırıyor “oh” diyorum içimden. Süleyman ağabey içimin “oh”unu anlamış gibi gülümsüyor. “Hocam müsadenle” diyor “estağfurullah” diyorum. Sesim anca bunu söylemeye yetiyor. Onu çıkarmaya da zor bela güç yetiriyorum. Masaya çay koymuşlar onunla ilgileniyorum. Boğazım da kurudu hani. Ne de olsa boğazımı zorladım. Süleyman Ağabey konuşuyor başta da konuşmuştu ama ben kaçırdım söylediklerini “hani biz bilemeyiz diyoruz ya merakımı çeken neyi ne kadar bilebiliriz” söze karışıyorum “Lokman 34’e bakıldığında biraz daha anlaşılır olacaktır” diyorum. “Bilinemez beş gaipten bahsediyor. Bunlar; kıyamet günü, yağmurun ne zaman yağacağı, çocuğun durumu, yarın ne olacağı, ölüm saati. Bunlara baktığımızda bazı noktalarda yanlışlıklar görüyoruz. Yanlışlık bize bu beş bilinmeyeni şerh eden âlimlerimizden mi kaynaklanır yoksa şu dönemde anlayamayan bizlerden mi? Onların döneminde bilinmeyenler bizim dönemimizde pek tabii bilinebilir. Sanki şarih alimler bilemediklerini “hiçbir zaman bilinemez”e sürüklediler. Şöyle de olabilir; Allah’ın bunlar üzerindeki bilgisi bizim bildiğimiz gibi değil.” İnsanların bana baktığını fark ediyorum. Hoşuma gidiyor bu. Devam ediyorum. Nitekim biz çocuğun durumunu yani kız ve erkek olacağını ultrasyonla, X ışınlarıyla bilebiliyoruz. Bunda yanılma ihtimali de çok az. Havanın durumunu da bilebiliyoruz. Karadenizli bir amca vardı tanıdığım, şimdi diyordu bizim orada yağmur vardır. Her yıl aynı dönemde aynı hava cereyanları tekerrür edince insanlar da  tecrübi bilgi sonucu hangi gün ne olacağını bilebilmektedirler. Ellerinde aletlerle testler yapan insanları düşünürseniz, bilinirliği en azından bizim anladığımız anlamda ortaya çıkmaktadır vb.. Şimdi ayetin hükmü mü kalktı? Kıyamet günü için bile söylenecek bir şeyler varken hangi bilgiden bahsediyoruz.” Cümlem bittiğinde aklıma geliyor ki bu lokman 34 üzerine, geçen sene Sönmez Hocan’ın dersinde tartışmıştık. Ve derste o dersi alan üç arkadaşımla beraberdik. Hani öyle çabuk unutulacak bir tartışma da değildi. Utanıyorum nedense, susuyorum. İnsanlar heyecanlanmış söz hakkını beklemeden anlatıyorlar. Sanki bu bilgilerine bir şeyler eklenmeyecekmiş de hep bu inanç üzerine olacakmış gibi fikirlerini hararetle savunuyorlar. Akif Ağabey’e bakıyorum o konuşuyor. Ben çaya bakıyorum, dalıyorum çıkmamacasına sıcak simit beni kurtarıyor. “Ahmet hocam güzel bir noktaya temas etti.” “Estağfurullah” demiyorum. “Biz Allah’ın bildiğinin ne kadarını biliyoruz. Sözgelimi düne kadar bilinmeyen bir balık Allah katında bir malumattı bugün hakkında bizim de bir fikrimiz var. Biz böyle böyle Allah’ın bilgisine erişebilir miyiz? Burada epistemolojik bir bakış açısındansa inanan bir bakış açısının daha işlevsel olacağına inanıyorum. Evet bu beş bilinmeyen bize bilinemez diye sunuluyor. Ama bunların bir kısmını bilebiliyoruz. Ama bilinemez demişlerdi. Onların çağı diyoruz, bizim söylediklerimize de yarın işte o zaman diyecekler mi? Belki yarın bir şeyler bilinir de bilen oluruz. Ne bileyim Allah teala belki DNA’mıza ne zaman öleceğimizi yazmıştır da gelişimle birlikte ne zaman öleceğimizden haberdar oluruz, belki bu tarihle bile oynayabiliriz.” Susuyor Akif Ağabey ve Hüseyin Ağabey sözü alıyor: “Benim bildiğim Allah’ın bileceği bizim de onun müsaade edeceği kadar bileceğimizdir.” İtiraz ediyorum neyine ediyorsam: “Allah’ın bize bilinemez diye sunduğu ya da bize öyle sunulan şeyleri de bilebiliyoruz.” O başka hangi ayet demiştin bilinmeyenlerle ilgili?” “Lokman 34” diyorum o başka lafını da yakalıyorum. Bakıyor ve bomba patlıyor. “İşte” diyor, “bilemeyiz ne kadar da bilsek Allah kadar bilemeyiz.” “Amenna” diyor M. Akif ve giriyor nerdeyse patlayacak ağzını açmazsa, garip sesler çıkıyor ağzından Gregor Samsa gibi. İnciler bekliyorum.” Bence buradaki sorun geleneğin aktardığıdır.” Ayete bakarsak “yunezzilul ğeyb” diyor, bilinmeyenin yağması, evet bilinmeyen ama neresi bilinmiyor. Allah’ın kevni olabilir mi? Bence öyle, Allah’ın yarattığını ve yaratıcılığını bilemeyiz. Hani o OL (kun) deyişini bilemeyiz. Rahimlerde olanla ile ilgili yine aynı durum. Seyyid Kutub diyor ki “Bir süreye kadar rahimlerin ne taşıdığını bilemeyiz.” Bu nasıl bir iştir anlamıyorum. Yarın o da bilinirse ne yapacağız. Bence böyle pozitif manada bakmaktansa biraz daha işin geri planıyla ilgilensek daha iyi olur. Böyle yaptıkça dine zarar vermekten başka bir şey yapmamış olacağız, üstelik bunu din sevgisi, dinin muhafazası adına yapacağız. Hüseyin Ağabey tekrar söz alıyor ve sözün tekrar M. Akif’e geleceğini tahmin ediyorum. Nitekim öyle oluyor, bana dönen yüzler görüyorum “sen orda ne işe yarıyorsun” dercesine bakıyorlar, ben umursamaz görünmeye çalışıyorum. Kalabalık çekilecek gibi değil artık. “110. ayete geçelim isterseniz” diyorum onlar da susuyorlar. Geçiyorum, ayeti ve mealini okuyorum. Onlara Kur’an’ın ana konularından şirk ve tevhidin burada beraber bulunduğunu ve Hz. Muhammed’in beşer-resullüğünden bahsetmek istiyorum nitekim güç yetirebiliyorum da. “Allah” diyorum “Hz. Peygambere tevazuyu öneriyor”. “Ben bir beşerim ancak bana vahyolunuyor Bildiğim vahiydir, ve ben ona hevamdan katmam. Melek de değilim, gaybı bilende. Ben ancak tebliğ ederim. Ben de sizin gibi bir beşerim ve şaşarım. Yalnız Allah dosdoğrudur ve yalnız o doğruyu, yanlışı tam manasıyla bilir.

“Kur’an’a arz dediğimiz fiili yaptığımızda göreceğiz ki Allah, resulunü kitabında sınırlamakta tevazu üzere olmasını istemekte ve Nasr suresinde belirttiği gibi Hz. Peygambere düşen Allah’ın verdiklerine şükretmek, Allah’ı tesbih etmek, noksanlardan münezzeh tutmaktır. Bakıyoruz, peygamber kızıyor yüz çeviriyor. Allah, buna sert bir şekilde cevap veriyor, bunun yanında Allah, O’nun ahlakını övüyor. Resulullah sıkıntısını Allah’a şikayet ediyor, Ve Allah, mesuliyeti peygambere de yüklüyor. Ve o alemlere rahmet olarak gönderiliyor.”

Yüzlerine bakıyorum etkiledim mi onları diye ama günahımın büyüklüğü beni duraklatıyor. Düşünüyorum bana bunu yaptıran da nedir diye. Cevap veremiyorum. Tamam, insanlara bir şeyler anlatma gayesindeyim onlar da tanımadıkları bir ilahiyatçıdan bir şeyler dinlemek için konsantre olurken benim önemsediğim nedir? Neymiş, etkilemiş miyim. Bir gaye için okumalar yapıyorsun, bir şeyler öğreniyorsun da ama yetmiyor, sen illa da ilgi istiyorsun. Hayatı da insanlar için mi yaşıyorum? Ben onları mı çok seviyorum. Düşünüyorum da değil, aslında ben nerede ne zaman yitirdiğimi bilmediğim benliğimi seviyorum. Kaybetmişken nasıl oluyor da hala onu sevebiliyorum aklım almış değil. Kendim için yaşıyorum, kendime inanıyor, ibadet ediyorum. Yarım yamalak olduğuna inanılan inançlar, ibadetler… inanmayı bile kendim için seçiyorum.

Dimitri Karamozov’un yaptığı gibi hırsız olmaktansa katil olmayı seçiyorum. Ölümün sonuçları daha kötüdür ve ölen için de devam yoktur. Buna rağmen katil olmak iyisi oluyor. Kendime sanki şu sonucu çıkarıyorum: Ben sanki ölmek için yaşıyorum. Neye varır işler, bilemiyorum. Dersi bırakıp çıksam mı diye düşünüyorum da yaptığım yine etkilemek olur korkusuyla vazgeçiyorum. Birisi sorar ne oldu nereye gidiyorsun diye açıklama yapar da yine başa dönerim diye korkuyorum. Bu yüzden oturmalı ve onları dinliyor gözükmeliyim. “Allah’ın kainatı Hz. Muhammed’in yüzü suyu hürmetine yarattı”ğı falan konuşuluyor , anlamıyorum, anlamama karanlığına çekiliyorum ve samimiyetle inanıyorum. Allah biliyor ben beşerim üstelik bana vahyolunmuyor. Vahyolunuyor olsa bile, benim bundan haberim yok. Resule vahyolunana uymalı, onu okumalı, bilmeli, yaşamalıyım. Nedense hep başka mevsimi bekliyorum.

İtiraf ediyorum. Burada anlatılanlardan bazıları yalandır. İnanın hangilerinin yalan olduğunu ben bile bilmiyorum. İnanın bu itiraf bile yalan olabilir. Susuyorum, susmayı tercih ediyorum ama BEN ediyorum.

kan kırmızı. bir bıçak saplandığında göğsüme
tanrım! bu bir isyan değildir.

yine mi şarapnel yine mi Fransız
gül kanadı
kuş kanadı
gök kanadı
sularda asılı kalırsa ayna
tanrım! bu bir isyan değildir.

affet dediysem eğer
geldiysem bir parça kalmış
geride gördüysem
döndüysem
tavşan kanına kan karışmış
elimi eline verdiysem
değdiysem
tanrım! bu bir isyan değil de nedir.

Damla damla ör beni kurban olduğum! Yüzünden düşen bin parça soğuk işliyor beynime. Damla damla ör beni, kuş kafesinden çıkar. Kaçtığım yağmurlar kadar aceleci ol, unuttuğum şiirler gibi acıklı. Sımsıkı sarıl beynime, damarlarım çatlasın. Kıpkırmızı haritalar çiz, ey sade sefil sarı ve sürgün umutlarım. Bu gece nerdesiniz? İncinmem gerek.

Bir ikindi sonu sessizce çıkıp gitmeniz çok koydu bana. Koyuldu gece. Simsiyah gözler tepemde dikilince, kaçıncı sefer sayısıydı bilemem, üzgün bakışlara gittim. İncindim.

Yeniden doğmak isteyişimin teri. Bir annenin hissettiği acıdan daha büyüğünü hissetmez miyiz acaba ilk nefeste? Hatırlamıyoruz ki! Annem ve hayat, sökülüp iplik iplik yığılır üstüme. İncindim.

Sevgilimin gözleri, incir tanesinden mülhem, siyaha çalan bir dağ sanki. Dağlar vardır, karlı soğuk, uzak, boğuk ve tuzak. Dağların içinde puslu bir vadi, kıskıvrak sarılıyorum dört bin yandan. İncinirim.

Koş bakalım harf tarlası. Hangi kelime olacaksın yanıma gelince! Koş bakalım içi boyanacak kutucuklar, elde kalan sıfır! Koş. Kuşkucu yanım ne de güçlü, merhametim nasıl da ezik. Rahmete muhtaç şakaklarımda kuyruktan bozma şiirler. Doluyor, doluyor ve ben inciniyorum.

Ölüm ya? Hiçbir araya gelmedim bir anlık dahi. O gelse ben çıkmış oluyorum, ben gelsem o meşgul. Elbet bir gün yakalayacağım. İncindiği yerden kopar hayat, bilmiş olasın.

hayatım çiziklerle dolu

kalınca kazınmış çizikler

bir sürü nokta içiçe girmiş

kalemin ahı bitmiş kalemtıraş peşinde

yarısı yırtılırken defterde kalmış

kenarı kıvrılmış bir sayfa

boşluğun ortasında bir satırlık cümle

duygular, arzular, tan yeri

sayfa, kalem, nokta

doğmamış çizikler ve ben

günaydın.

Rabbim! bana bir ayet indir ölümden
doğudan ve batıdan bir ayet indir
henüz ölmemiş sevdiklerinden gelinlik kızların
telli duvaklı bir ayet indir.

bir ayet indir içinde çocuklar
ve gözpınarlarından
henüz kurumamış
damıtılan bir diriliş olsun.

Tanrım! Bana bir ayet indir
çarpan yüzüme
ne doğuda ne batıda
görülmemiş olsun
mermerlerin uğultusunda
sesim kadar büyük olsun
kul kadar aciz.