Boğaz’a karşı bekliyorum
Ey vuslat bit artık!
Güneş batarken elime aldığım kalem,
dökülen yaşlarla ıslak.
Bir esintinin bıraktığı matem,
kaybolan eylemimi hatırlatıyor: yaşamak.
Dalgaların ayaklarıma çarpmasıyla irkiliyorum.
Soğuk düşlerimin sıcacık meleği,
sanki yukarıdan bakıyor bir tebessümle.
Akşam oluyor.
Ve o tebessüm bir anda kayıyor semadan.
Gömülüyorum boğaza.
Nerede kaldın ey intihar gözleri!
fatma nur demiş,
Ağustos 1, 2007 @ 7:53 am
herkes vuslatın özlemini çekerken “Ey vuslat bit artık!” derken ince bir sitem mi bu söylem… çok değişik bir şiir olmuş anlamak için bir kaç defa okumak gereksede herkesin ruhen çöktüğü anlarda
bir şeyler bulabileceği dizeler olmuş…