..:: yine dergi ::.. Fikir, Sanat, Toplum, Medeniyet

Bir bayram sabahı.Boğaza karşı oturuyorum. Yanımda sevdiğim, masamda ise dostlarım var. Birkaç tanesi de akrabam sanırım.Koyu bir sohbet başlamış. Eski günler konuşuluyor. Bir iki de espri patlıyor, işte şimdi tam oluyor. Kahkahalar, gülümsemeler, heyecandan çay döküşler, bir bez bulmaya çalışanlar, olmadı olmadı deyip lavaboya doğru yol alanlar ve onlarla beraber giden bir iki kişi.

Sessizlik.
Masamda birkaç kişi kalıyor. Biraz önceki çay dökme seansından sonra yüzlerde kalan tatlı bir tebessüm. Yeni doldurulmuş çayımdan yudumluyorum. Allah’ım, bugün bu çaya ne olmuş böyle! Hep bu kadar güzel miydi? Bayramdan olacak kanaatimce. Bardağı yerine bırakıyorum. Yanımda duran o eşsiz güzellikteki bayana bakıyorum. Bûseli bir gülüşün içinde gözleri parlıyor. Gamzesi de ayrı bir hava katıyor ona. Baktığımı fark etmiş olmalı ki, yüzünü bana dönüyor. Gözü gözüme deyiyor. Gözü gözümün içinde kayboluyor. Ben de gözlerinin içinde kayboluyorum. Bir güzellik de burada. Yemyeşil.

Elimi eline doğru yaklaştırıyorum usulca. O benden önce davranıyor, bileğimden narin elleriyle tutuyor. Uyanıyorum.

Karanlık. Odamdayım. Her zamanki gibi yatağımın içine girmeden kıvrılmış, uyuyakalmışım. Rüya tesiri olacak, hâlâ yüzümde bir tebessüm. Fakat, fakat şimdi fark ediyorum. Bileğimden tutanın o dünyalar güzelinin değil yalnızlığın olduğunu. Yüzümdeki tebessüm bir anda siliniyor. Ve gözlerimden iki damla yalnızlık boşanıyor.